ـ شما از اولين حاميان کمپين يك ميليون امضاء برای برابری حقوق زنان بوديد. اين حرکت را تا اينجا چگونه مي‎بينيد ؟

ـ به ‎نظر من اين کمپين به اصطلاح يک "اتمام حجت" است که شما با دليل و مدرک به جامعه نشان مي‎دهيد که فراخوان شما و کاری که انجام مي‎دهيد مورد توجه همه هموطنان شماست که از افراد فرهيخته، دانشگاهی، اهل قلم، فعال اجتماعی، کارمند، دانشجو، زن خانه‎دار شهری و روستايی و... به آن ملحق شده‎اند. در واقع آوردن يک حجت است که ديگر هيچ‎کس به شما انگ خشونت نزند و حق‎خواهی و تلاش برای عدالت و برابری زنان حق‎طلب را دال بر ايجاد خشونت و بلوا ندانند. چون فضای اين کمپين و اين حركتی كه آغاز شده فضايی متفاوت است که صدالبته به دنبال حرکت‎های حق‎طلبانه قبلی در 22 خرداد در ميدان هفت تير بوده و هدفش رسيدن به برابری حقوقی و رفع تبعيض است اما فضای آن با حضور وسيع همه مردم و جمع آوری امضای يکايک آنها فضای متفاوت به وجود مي‎آورد كه بافضايی که در ميدان هفت تير ايجادشد وخشونت هايی که بر شما رواشدفرق دارد يعنی ديگر کسی نمی تواند به شما انگ بزند.

 واقعه 22 خرداد را چگونه ديديد؟

 من در آن مقطع ايران نبودم، و درکانادا بودم که شنيدم به تجمع آرام زنان حق جو در ميدان هفت تير حمله شده و کتک خوردند و دستگير شدند، حتا شنيدم که گفته بودند سيمين بهبهانی هم کتک خورده مثل اينکه قرار است من در هر تجمعی باشم و کتک هم بخورم البته که واقعا دلم می خواست که در آنجا می بودم و در کنار هم باشيم حتی آقای بهرام مشيری با من تماس گرفت و من همان موقع گفتم که که اين ها زنانی هستند که حقوق عادلانه خود را می خواهند و مستحق اين خشونت نيستند و شما بدانيد که ما زنان هرطوری شده حق خودمان را مي‎گيريم. بعد آقای مشيری از من سوال کرد که فکر می کنی اين ماجرا به کجا می رسد و من گفتم که من به اين زنان و به اراده قوی و حقانيت آنان اعتقاد دارم و می دانم که آنها به هرشکل آنقدر ادامه می دهند تا اينکه حقوق شان را به دست بياورند بنابراين وقتی شنيدم که شما به دنبال خواسته‎ها و بيانيه‎تان در آن روز، كمپين را اعلام کرديد که همه مردم همکاری کنند و برای گرفتن حقوق خودشان با اين حركت متحد شوند همکاری با کمپين يک ميليون امضا را آغاز کنند بسيار خوشحال شدم و بدون كمترين ترديد حمايت خودم را اعلام کردم.

من در اکثر تجمع های شما بوده ام و شاهد بوده ام که زنان در نهايت آرامش اجتماع کردند وحتی کوچکترين توهينی به کسی نکردند. فقط خواست هايشان را با ادب ونزاکت و در قالب جملات و شعارهای صلح‎آميز و زيبا بيان کرده اند و بيانيه خودشان را خوانده اند. اما باآنها درنهايت خشونت و بی ادبی و الفاظ رکيک برخورد شده و مايه شرمندگی همه مردهايی است که ساکت می نشينند و درمقابل اين کسانی که به مادران ، خواهران و دختران آنها اهانت می کنند سکوت کرده اند.

ـ حقوق برابر و انسانی هدف اصلی فعاليت‎های مختلف جنبش زنان در طول يكصد سال اخير بوده، تفاوت عمده کمپين يك ميليون امضاء با انواع ديگر فعاليت‎ها به‎نظر شما در چيست؟

ـ ببينيد انواع و اقسام فعاليت‎ها برای يك هدف وجود دارد و هدف همه‎ی اين فعاليت‎ها يکی است و آن هم رسيدن به حق انسانی است. ما برای رسيدن به حق‎مان اقدامات مختلفی می کنيم اما اين حركت همانطور که گفتم تظاهری است که بدانند شما تنها نيستيد و مردم بسياری از سراسر ايران با شما هم عقيده هستند. توصيه مي‎کنم که از سايت های اينترنتی بيشتر استفاده کنيد. من هيچ اشکال و مانعی نمي‎بينم که زنی در روستايی دور بعد از آگاه شدن نسبت به جريانی مثل همين كمپين و بيانيه‎ی آن، از دوست و آشنايی مثلا بخواهد که به جايش در اينترنت امضا کند. چنانکه در جريان "سد سيوند" خيلی از افرادی که به اينترنت دسترسی نداشتند امضا مي‎کردند. من خودم شاهد بودم که آدم‎هايی مي‎گفتند که اگر شما اينترنت داريد امضای من را هم بگذاريد. چون اين مسئله برايشان مهم بود. اين زن‎هايی که من می شناسم ـ به خصوص جوان‎ها ـ حتما موفق خواهند شد. زن‎هايی که بر خودشان واجب می بينند که به هر شکلی از حقوق خود و از حقوق همجنسان خود دفاع کنند حتما موفق مي‎شوند. ممكن است كمی طول بكشد ولی حتما موفق خواهند شد. به فعالان کمپين به‎خصوص به جوان‎ترها بگوييد که مهربان باشند و در برخورد با مردم، باصبر و حوصله و گشاده‎رويی برخورد كنند. زنی که مادر است، خواهر است، همسر است، عاشق است، دوست است و دوست می دارد مي‎بايست با محبت ذاتی و درونی خود و صرف زمان بسيار، راه را ادامه دهد... به همه‎شان خسته نباشيد مي‎گويم و مثل هميشه در كنارشان هستم.( اين مصاحبه بنا بر ضرورت های صفحات پيک هفته خلاصه شد، اما نه آنچنان که به نقطه نظرات لطمه ای وارد شود.)