|
22 روز از تجاوز نظامی امریکا و اسرائیل به میهن ما "ایران" و دفاع نظامی ایران در پاسخ به این تجاوز گذشت. در کوتاه ترین جمله می توان نوشت که ایران بر خلاف تجاوزها و ترورهای گذشته که ظاهرا رهبر پیشین جمهوری اسلامی با نوعی دور اندشی و خریدن وقت برای آمادگی نظامی بیشترمانع پاسخ نظامی قاطع به آنها بود، اینبار پاسخی که اکثریت مردم طالب آن بودند، داده شد که ادامه نیز دارد. این که این پاسخ پایگاه های نظامی امریکا در منطقه و خاک اسرائیل را مستقیما هدف قرار داده، نه تنها طبیعی بلکه لازم بود، چرا که هر نوع مماشات، همان نتیجه ای را میداد که در گذشته داد. ضعف بزرگ ایران آن است که در گذشته آنگونه که لازم بود با کمک متحدان قدرتمندی مانند چین و روسیه خود را آماده این پاسخ نکرده بود. ایران از همان واقعه ترور قاسم سلیمانی و فخری زاده و ترور پیجری روی داده در هلیکوپتر رئیس جمهور و وزیر خارجه اش باید خود را آماده مقابله با تجاوز نظامی اسرائیل و امریکا می کرد که اگر کرده بود، ای بسا حمله متجاوزانه 12 روزه و ترورهای همزمان با آن روی نمی داد. اگر پاسخ به تجاوز کنونی نیز گرفتار بازی های سیاسی مانند اطلاع به امریکا برای موشک پرانی نمایشی به پایگاه نظامی امریکا در عین الاسد می شد، متجاوزان گام بلندتر را پس از تجاوزی که اکنون ایران سرگرم پاسخ به آنست برمیداشتند. در این روزها، در فضای مجازی، ایران را از تشکیل جبهه متحد خلیج فارس علیه ایران به دلیل بستن تنگه هرمز و حمله به پایگاههای امریکا در منطقه می ترسانند و سعی در تقویت جبهه سازش و تسلیم را دارند. در این زمینه باید گفت که اگر هم چنین جبهه ای تشکیل شود، فراتر از استفاده از سلاح های امریکائی نخواهد بود که امریکا خود پیشاپیش سرگرم استفاده از آنهاست. چنین جبهه ای اگر توان و قدرت نظامی داشت در یمن شکست نمی خورد. اینها بازی های رسانه ایست و نباید تسلیم آن ها شد. به مصداق ضرب المثل "مرگ یکبار و شیون هم یکبار" ایران باید تکلیف خود را در این جنگ چنان روشن کند که هوس تکرار تجاوز به دل هیچ قدرتی راه نیابد. از جمله در حمله به حساس ترین مراکز نظامی و نشان دادن توان شلیک به مرکز اتمی اسرائیل. بجای ترساندن ایران از جبهه خلیج فارس، باید شجاعت یاری چین و روسیه و کره شمالی را ستود و مرکز ثقل سیاسی را روی بحران نفتی و اقتصادی اروپا قرار داد که میان دو جنگ اوکراین و ایران گرفتار آمده است. از جنجال پیرامون پیاده شدن نیروهای نظامی امریکا در جزایر ایران نیز نباید ترسید، چرا که میدانند قلم پایشان خواهد شکست، مگر آن که از هم اکنون عقب نشینی با پای شکسته را تمرین کرده باشند. بدین ترتیب، تکلیف توده ایهای واقعی از همان ابتدای تجاوز اخیر با اطلاعیه شماره یک به تاریخ 10 اسفند معلوم بود و هست. این تکلیف همان است که در بالا به آن اشاره شد و لاغیر! امروز بحث این نیست که حکومت بد است یا خوب است، بد کرده و بد می کند، بلکه بحث بر سر موجودیت ایران و تمامیت ارضی کشور است و این مهم ممکن نیست مگر با قدرت نظامی و حمایت مردمی. به همین دلیل باید با تمام توان از نظامیان ایران (اعم از ارتش و سپاه) دفاع کرد. آنها 47 سال با درآمدهای کشور آموزش دیده و تجهیز شده اند و امروز وظیفه ملی و میهنی دارند که از تمامیت ایران دفاع کنند. مسئله به همین سادگی است و به هیچ وجه نباید در دست اندازهای سیاسی مرور گذشته های حکومت و به این بهانه، پا سست کردن در برابر ضرورت مقابله با متجاوزین افتاد. این دفتر می تواند و باید پس از پایان این تجاوز بار دیگر باز شود. چنان که دفتر عملکرد و تصمیمات درست و غلط رهبر پیشین جمهوری اسلامی. ما خود از جمله جریان های سیاسی هستیم که در ورق زدن این دفتر از هیچ جریان سیاسی دیگری کم نمی آوریم، چرا که حزب توده ایران یک انقلاب را از حاکمیت جمهوری اسلامی طلب دارد. از آنجا که اینترنت در ایران قفل است و تنها چند برنامه داخلی مانند "بله"، "روبیکا" و ... فعالند، ما با هدف تسهیل سرعت دستیابی به نظرات راه توده از یکسو، و حرکت در همین برنامه ها، تا لب خط قرمزهائی که به بهانه آنها، جلوی اشاعه نظرات ما را می گیرند، سعی می کنیم، هر چند روز یکبار اطلاعیه ای تحلیلی به همراه نظرات مشخص خود یپرامون رویدادهای سیاسی مهم تهیه و منتشر کنیم. درباره تجدید مدیریت و رهبری شورای عالی امنیت ملی، با توجه به نقشی که امروز نیروهای نظامی کشور برعهده دارند، ما فکر می کنیم این سکان را باید بدست افراد با سابقه ای نظیر سرلشکر رحیم صفوی فرمانده کل و سابق سپاه سپرد. در این روزها دو بیانیه با امضای مجتبی خامنه ای (بمناسبت برگزیده شدن وی به رهبری و همچنین پیام کوتاه نوروزی) منتشر شده است. نخست این که ما همچنان بر این نظر خود پافشاری می کنیم که انقلاب یک رهبر داشت و آن رهبر آیت الله خمینی بود. بنابراین، هم آقای علی خامنه ای و هم مجتبی خامنه ای را بعنوان رهبر جمهوری اسلامی میتوان خطاب کرد و نه رهبر انقلاب و یا ولی فقیه. مسئله بعدی محتوای دو بیانیه ایست که با امضای ایشان منتشر شده است. در بیانیه نخست چند نکته قابل توجه وجود دارد: 1- تاکید این بیانیه بدرستی روی مذهبی و ملی بودن جامعه است. 2- ادعای حضور ناشناخته ایشان در میان مردم و آگاهی از نظرات انتقادی آنها نسبت به حکومت که در همین بیانیه این انتقادها تائید شده است. بویژه در زمینه نارضائی وسیع مردم از وضع اقتصادی و اختلاف طبقاتی موجود. 3- ادعای تهیه طرحی اقتصادی برای برون رفت کشور از بحران و پاسخ عملی به انتقادها و نارضائی های مردم. 4- تاکید بر ادامه پاسخ به تجاوز اسراییل و امریکا به ایران و هدف قرار دادن پایگاههای نظامی امریکا در منطقه تا لحظه قبول مذاکرات صلح و رسیدن به یک قرارداد همه جانبه که ضامن جلوگیری از تکرار تجاوز باشد. 5- انتقادی که فعلا به این بیانیه وجود دارد، اولا استفاده از تاریخ قمری آنست و همچنین بهره گیری پیاپی از لغات و اصطلاحات عربی و آیه های قرآنی که ظاهرا هدف از آن جلب نظر و جلب حمایت روحانیون و آیت الله ها باید باشد. ایشان در همان جمع آوری نظرات کوچه و بازار باید دانسته باشد که امروز روحانیون در ایران هرگز اعتبار گذشته را ندارند و تلاش برای جلب نظر آنها شاید در خود حکومت موثر باشد، اما تاثیر در جلب نظر مردم ندارد. --- در پایان این بیانیه، هیچ گریزی از انتقاد از تاخیر 20 روزه بیانیه صورتی رنگ و چند پهلوی نهضت آزادی و جبهه اصلاحات و همچنین چهره های هنری و ورزشی نیست، که گوئی منتظر بودند و حتی هستند تا ببینند باد از کدام سو می وزد تا مطابق آن کلاه بر سر بگذارند و یا کلاه از سر بردارند.
به تلگرام پیک نت بپیوندید
https://telegram.me/pyknet
@pyknet
پیک نت ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ |
