|
درجریان تظاهرات و اعتراضات مردم که به خونین ترین و پرتخریب
ترین اغتشاش و وسیع ترین سرکوب حکومتی انجامید، وزیر کشور هم
یک مصاحبه کرد. او دراین مصاحبه گفت: "آنهایی که اعتراض را به
سمت تخریب، اغتشاش و اقدامات تروریستی میکشانند نمیگذارند
صدای اعتراض مردم شنیده شود."
آنچه وزیر کشور گفت و به فاصله چند روز، رئیس جمهور نیز تکرار
کرد، در حقیقت "عذر برتر از گناه بود" که در ادبیات ایران
بعنوان یک ضرب المثل پر معنا وجود دارد. از جمله این دو بیت از
یک غزل زیبای محتشم کاشانی:
روی نا شسته چو ماهش نگرید
چشم بی سرمه سیاهش نگرید
عذرخواهی کندم بعد از قتل
عذر بدتر ز گناهش نگرید
سالها کارگران، کارمندان، پرستاران، بازنشستگان، مال باختگان،
معلمان، دانشجویان، رانندگان تاکسی و... برای حقوق و بویژه
حقوق عقب افتاده، گرانی، مستمری ناچیزی و ... نه تنها اعتصاب و
تظاهرات آرام و بی اغتشاش کردند، بلکه حتی مقابل مجلس جمع
شدند. حکومت با آنها چه کرد؟ شماری از آنها دستگیر و زندانی
شدند و بقیه یا بیکار و یا مرعوب. هیچیک از آن تظاهرات و
اعتصاب ها پاسخ مناسب از جانب حکومت گرفت؟ هیچگاه یک قشر از
معترضان، بجای آن دستچین شدگانی که به دیدار رهبر برده می شوند
به بیت رهبری دعوت شدند تا حرفشان را بزنند؟ با این سابقه است
که وقتی وزیر کشور که خود یکی از سرداران سپاه در لباس شخصی
است، وقتی می گوید "اغتشاشگران اجازه ندادند صدای مردم شنیده
شود" باید پرسید: خود را فریب می دهید و یا قصد توجیه سرکوب را
دارید؟
جمهوری اسلامی در سه دهه اخیر، حداقل سه بار تظاهرات وسیع مردم
را تجربه کرده بود. یکبار در سال
۹۶،
بار دیگر در سال
۹۸
و در ادامه آن در سال
۱۴۰۱
و حالا این بار خونین تر از همه موارد گذشته در سال
۱۴۰۴.
آیا در پایان آن
۳
تظاهرات تغییری در سیاست های اقتصادی و اجتماعی دادید؟ به حرف
مردم گوش کردید؟ اگر داده بودید کار به شورش کنونی نمی کشید تا
به قول خودتان اسرائیل و امریکا هم از آن استفاده کرده و خونین
ترین سرکوب که هنوز آمار دقیق و هول انگیز آن رسما اعلام نشده
را در کارنامه حکومت ثبت شود! و تازه هنوز ماجرا ختم نشده و
بیم ورود مستقیم اسرائیل و امریکا و نابودی زیرساخت های کشور،
تقسیم شدن احتمالی ایران و کشت و کشتار و ناامنی عمومی و دهها
پیامد آن می رود. درباره نقش مافیاهای اقتصادی در همین اغتشاش
های اخیر که ربطی به اعتراض های اقتصادی مردم نداشت، مراجعه
کنید به تفسیر مصاحبه وزیر خارجه "عراقچی" در همین شماره پیک
نت. تفسیری که انگشت اتهام مستقیما متوجه الیگارش ها، ارز
دزدهای صدها میلیارد دلاری و فلج کنندگان هر اقدام و گامی در
جهت رهائی از شر امریکا و دلار به امید سلطه کامل بر قدرت
حکومتی است. یک هزارم مقابله ای که با تظاهرات و اغتشاشات صورت
گرفت، درتمام سالهای گذشته علیه مافیاهای اقتصادی، سهام داران
بانکها و هولدینگ ها صورت گرفت؟
صنایع ملی مانند بانک ملی است و متعلق به مردم. حتی در گذشته
پیش از انقلاب هم ذوب آهن اصفهان، نورد اهواز، ماشین سازی
اراک، تراکتور سازی تبریز و امثال آنها ملی بود و دولت آنها را
اداره می کرد. شرکت ملی نفت ایران نیز در اختیار دولت بود و از
کنار همین صنایع ملی و البته مالیاتی که گرفته می شد، آموزش و
پرورش در کشور مجانی بود، بهداشت مجانی بود و تابع بیمه ها.
سرمایه داران بخش خصوصی هم صنایعی را در کشور بنیان گذاشته
بودند مانند ایران ناسیونال، کفش ملی، کفش بلا، کارخانه ارج،
کارخانه آزمایش و دهها موسسه تولیدی دیگر که بسیار هم خوب آنها
را اداره می کردند و چرخ تولید در کشور می چرخید. گروه اول را
دادید به عده ای که نامشان را فاش نمی کنید و به گروه دوم چوب
حراج زدید و در رکاب سرمایه داری بازاری و تجاری به نابودی
کشاندید. فریاد اعتراضی مردم حتی اگر تحلیل این فاجعه را
ندانند و یا به خاطر نداشته باشند، نتیجه همین سیاست های
ویرانگر است، که آن را در گرانی و غارت و اختلاف طبقاتی تاریخی
در کشور شاهدند. ریشه های اغتشاش و بهره گیری بیگانگان از
فریاد های مردم اینجاست و هنوز هم گوش حکومت بدهکار نیست و
بقول یغمای جندقی شاعر:
گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من
آنچه البته به جائی نرسد فریاد است
به تلگرام پیک نت بپیوندید
https://telegram.me/pyknet
@pyknet
پیک نت ۱۴ ژانویه ۲۰۲۶ |
